Πηγή: Euronews
Μια βαριά κληρονομιά του 20ου αιώνα είναι για το περιβάλλον τα πλαστικά. Άλλαξαν επαναστατικά τη ζωή μας αλλά δεν καταφέραμε ως τώρα να τα διαχειριστούμε. Πολλοί αναζητούν εναλλακτικές επιλογές. Όλο και συχνότερα βλέπουμε πλαστικά που περιγράφονται ως βιοδιασπώμενα ή κατάλληλα για λίπασμα, αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι μπορούμε να είμαστε ανέμελοι όταν τα απορρίπτουμε.
Η δρ Ίμοτζεν Νάιπερ είναι θαλάσσια βιολόγος: «Όταν ακούω τη λέξη βιοδιασπώμενο, για μένα είναι ένα μήλο ή κάτι που το υπόλειμμά του θα χαθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες». Η Ιμοτζέν Νάιπερ μελέτησε διάφορα είδη πλαστικών για να δει με ποιον τρόπο βιοδιασπώνται στο περιβάλλον: «Τα θάψαμε στο έδαφος, τα βυθίσαμε στη θάλασσα, τα κρεμάσαμε σε εξωτερικό χώρο. Οι πλαστικές τσάντες δεν εξαφανίστηκαν εντελώς. Χρησιμοποιήσαμε κάποιες βιοδιασπώμενες τσάντες που διαλύθηκαν στον ωκεανό αλλά όχι στο έδαφος. Η μελέτη μας απέδειξε ότι μετά από τρία χρόνια, η πλειοψηφία αυτών των τσαντών θα μπορούσε ακόμα να αντέξει να γεμίσει με ψώνια».
Αυτή είναι μια λεπτή διαφορά: κατάλληλο για κομποστοποίηση και βιοδιασπώμενο δεν είναι το ίδιο. Η Ιμοτζέν Νάιπερ προσθέτει: «Οι πλαστικές σακούλες πρέπει στις περισσότερες περιπτώσεις να βρεθούν σε ειδικό περιβάλλον για να βιοδιασπαστούν. Σε έναν βιομηχανικό κομποστοποιητή για παράδειγμα, με υψηλές θερμοκρασίες και αυξημένα επίπεδα υγρασίας ώστε να διαλυθούν εντελώς».
Ορισμένοι έχουν την επιλογή να πετούν υπολείμματα τροφών σε ειδικούς κάδους κομποστοποίησης που τους διαχειρίζονται οι δήμοι. Ο Χάσο φον Πογκρέλ λέει: «Σε πολλά εργοστάσια ανακύκλωσης δεν γνωρίζουν ότι αυτά τα πλαστικά είναι πράγματι βιοδιασπώμενα και αρκετά γρήγορα ώστε να τα αναμείξουν με τροφές. Δεν τα αναμειγνύουν για να είναι σίγουροι και έτσι λένε ότι αποφεύγεουν τα πλαστικά κάθε είδους. Η σήμανση θα πρέπει να είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιδιώκουμε για να καταλαβαίνουμε τι γίνεται. Το σήμα κατατεθέν των Ευρωπαϊκών Βιοπλαστικών καθώς και άλλα δυο σήματα αποτελούν εγγύηση, χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα κάποιοι να κάνουν κακή χρήση τους».
Σύμφωνα με τον ίδιο, ένας είναι ο χρυσός κανόνας που δεν πρέπει να ξεχνάμε: «Κανενός είδους πλαστικό δεν πρέπει να απορρίπτεται στο περιβάλλον όσο καλά κι αν βιοαποσυντίθεται. Κανένα πλαστικό δεν ανήκει στο περιβάλλον. Τελεία και παύλα».