Κείμενο – Πηγή: Στρατής Βογιατζής

(…) Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα
γιατί τα φθονούμε τα δέντρα.
Είναι κάπως αντιπαθητικά τα δέντρα.
Ζουν για 500 χρόνια ενώ εμείς πεθαίνουμε νωρίς,
τα κυκλώνει μια άχρονη γαλήνη ενώ εμάς μια γνώριμη νεύρωση.
Φωτοσυνθέτουν στο φως ενώ εμάς
μας κυκλώνουν τα σκοτάδια μας.
Δεν ανησυχούν, καθώς τα πάντα έχουν επιτευχθεί.
Χρησιμοποιούν το ελάχιστο ενώ εμάς μας απασχολεί το περιττό.
Μοιάζουν να γνωρίζουν το λόγο που βρίσκονται εδώ ενώ εμείς ακόμα τον ψάχνουμε.

Προστατεύουμε τους ανθρώπους όχι τα δέντρα
γιατί το κράτος δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία πάνω στα δέντρα.
Μπορεί να τα ξυλεύσει, να τα κάψει όχι όμως να υποτάξει
και δεν έχει πλάκα αν το άλλο δεν χειραγωγείται.
Για αυτό προσλαμβάνουμε αστυνόμους και όχι πυροσβέστες.
Για αυτό πριμοδοτούμε τα ΜΜΕ και όχι τα δασαρχεία.
Για αυτό δεν μιλάμε για κλιματική αλλαγή.
Άσε που η καμένη γη μας είναι οικεία… είναι ο τόπος που βρίσκουν παρηγοριά οι ψυχές μας.

Θρηνούμε τους ανθρώπους
αλλά όχι τα ζώα που καίγονται σε ένα δάσος.
Ένα οικοσύστημα ακατανόητων όντων που όλα ενώνονται και αλληλοεξαρτώνται σε ένα παράξενο ιστό συνδεσιμότητας: ξεφτέρια, πετρίτες, βραχοκιρκίνεζα, μπούφοι, χουχουριστές, γαλαζοπαπαδίτσες, χρυσοβασιλίσκους, φανέτα, λούγαρα, μαυρομυγοχάφτες, σταχτοπετρόκληδες, φοινίκουρους, μαυροσκούφηδες, γιδοβύζια, γραικοβάτραχοι, αβλέφαρους, κονάκια, τρανόσαυρες, κυρτοδάκτυλους, σαμιαμίδια, σπιτόφιδα, σαΐτες, σαπίτες, δεντρογαλιές, καήκαν όλα μαζί με το δάσος.
Άλλα πως μπορείς να τα θρηνήσεις αυτά τα αλλόκοτα πλάσματα
που ούτε το όνομα τους δεν μπορείς καλά καλά να προφέρεις;

Θρηνούμε αυτό που συσχετιζόμαστε
δηλαδή αυτό που εξουσιάζουμε.
Ρετσινάδες, μελισσοκόμοι, ρυτινοσυλέκτες, δασοκόποι
παλιότερα ζούσαν στα δάση και τα προστάτευαν.
Σήμερα κανείς δεν συγχρωτίζεται με το δάσος.
Ένα μουσείο της φύσης που το κοιτάμε όταν περνάμε με το αμάξι.
Δεν λέω ωραίο είναι να το κοιτάς.
Όμως δεν δαπανάς χρήματα για να προστατέψεις κάτι που δεν θα σου φέρει χρήμα.
Είναι ενάντια στη λογική του πολιτισμού μας
…που μας έχει κάνει ανθρώπους.

Το δάσος κατοικεί έξω από τον ανθρώπινο κόσμο.
Ένας κόσμος ετερότητας χωρίς ιεραρχημένες σχέσεις.
Στο δάσος όλα είναι κρυμμένα και αινιγματικά.
Στη κοινωνία των ανθρώπων όλα εκτίθενται για να υπάρχουν.
Τα δέντρα λένε είναι ιερά και κατοικούν σε αυτά ανιμιστικές δυνάμεις.
Πώς είναι δυνατόν εμείς οι άνθρωποι να προσκυνάμε ένα δέντρο;
Τα έχει λύσει προ πολλού ο διαφωτισμός αυτά.
Μέσα στο δάσος το μυαλό του λογικού σαλεύει
και βλέπει ξαφνικά επικίνδυνα οράματα.
Μες στις πόλεις το μυαλό μας ησυχάζει
καθώς όλα είναι ταξινομημένα και εμπορεύσιμα.
Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα
ίσως γιατί πάντα καίγονται μέσα στο καλοκαίρι,
όταν απολαμβάνουμε λίγο ήλιο και θάλασσα.
Το καμένο δάσος είναι αποκρουστικό θέαμα:
μας μαυρίζει την ψυχή.
Μας θυμίζει το πένθος για… τον άνθρωπο. (…)

Ολόκληρο το κείμενο εδώ.