Τα «γουνοφόρα»

Σκίτσο: Tjeerd Royaards

Κείμενο: Αντωνία Μποτονάκη – Ποιήτρια, Συγγραφέας
Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών

Τα «γουνοφόρα» ζώα που ακούμε τελευταία (που δεν είναι πια ζώα, δηλαδή ζωντανά, αλλά σκέτα γουνοφόρα). Δηλαδή μικρά θηλαστικά, ημιυδρόβια, που βρίσκονται υπό εξαφάνιση λόγω της γούνας τους, του γνωστού βιζόν.

Τους (των συγκατοίκων μας) αποψιλώσαμε τα δάση, τους κάψαμε τις ζούγκλες, αρπάξαμε τα άγρια είδη, μαϊμούδες, παπαγάλους, παγκολίνους και άλλα… και άλλα… τα κυνηγήσαμε, τα κάναμε πειραματόζωα απέραντου πόνου και βασανιστικών ασθενειών κι ύστερα για το ευχαριστώ, πήραμε το δέρμα τους, πήραμε τα δόντια τους, τα κερατά τους, τη γούνα τους, στολίσαμε τα σπίτια μας, φτιάξαμε αξεσουάρ, τα κάναμε τσάντες, τα κάναμε παπούτσια, αμπαζούρ, τα μαγειρέψαμε σε γκουρμέ εστιατόρια και τα μοσχοπουλήσαμε. Αδειάσαμε τα δάση, αδειάσαμε τις θάλασσες, αδειάσαμε ώς και τον ουρανό.

Κάποια από αυτά τα είδη, όπως τα μινκ, αφού τα εξαφανίσαμε ή βρίσκονται υπό εξαφάνιση με ελάχιστα άτομα στην άγρια φύση, τα εκθρέψαμε για το κέρδος που θα προέκυπτε από τον βασανισμό, την εκμετάλλευση και τέλος τη μαρτυρική θανάτωση, την εκδορά τους, ενώ βρίσκονται εν ζωή για να κρατηθεί καθαρή η γούνα τους (βιζόν) ώστε να στολίσουμε την αθλιότητά μας. Τώρα τους μεταφέραμε τον κορονοϊό και τα εκτελούμε κατά εκατομμύρια σε θαλάμους αερίων.

Ατιμωρητί;

Αρχαιότητα: Υβρις-Ατις-Νέμεσις-Τίσις: μια συμπαντική νομοτέλεια

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των Ελλήνων της αρχαιότητας. Όταν κάποιος συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους φυσικούς και ηθικούς κανόνες -άγραφοι ηθικοί νόμοι, οι οποίοι επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση- θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὓβριν», δηλαδή, παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτις→νέμεσις→τίσις, μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὓβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «Ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου.

Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «Νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «Τίσιν», δηλαδή την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

Subscribe
Notify of
guest

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments